Toen Joanna‑Sue van Poppel het gesprek met haar leidinggevende aanging, dacht ze dat ze kwam vertellen dat ze zou vertrekken. Niet omdat ze weg wílde bij Fonkelzorg, maar omdat ze naar Tanzania zou verhuizen. In haar hoofd hoorden die twee dingen bij elkaar. “In mijn hoofd betekende verhuizen automatisch dat ik hier niet kon blijven werken. Dat voelde gewoon logisch.” Ze deelde haar plan. Vertelde over het leven dat ze voor zich zag. Over vertrekken. Daarna viel er een stilte. Geen afronding, geen conclusie. Alleen een vraag. Of ze er al eens over had nagedacht om online te blijven werken voor Fonkelzorg.
Joanna‑Sue werkte als POH‑GGZ en had al ervaring met online consulten. Eén vaste dag per week werkte ze vanuit huis, omdat er in de praktijk geen ruimte was. Dat ging goed. Patiënten waren eraan gewend en de gesprekken bleven verdiepend. Toch had ze niet gedacht dat ze ook voor Fonkelzorg zou kunnen vanaf een andere plek dan Nederland.
De wens om ooit in het buitenland te wonen leefde al langer. Maar het combineren van dat leven met dit werk was geen serieuze optie geweest. Ze had het simpelweg niet als mogelijkheid gezien. Joanna-Sue: “Die wens om ooit te vertrekken was er wel, maar dat ik dit werk zou kunnen blijven doen vanaf een andere plek, daar was ik zelf niet echt aan toegekomen.”
Het voorstel dat op tafel kwam, was geen uitgewerkt plan. Er lag geen routekaart. Er werd niet gedaan alsof alles meteen duidelijk was. In plaats daarvan werd afgesproken om het te onderzoeken. Drie maanden. Kijken of het werkte. Joanna-Sue herinnert zich vooral de toon van dat gesprek. Niet beslissend, maar onderzoekend. Niet zeker van de uitkomst, wel bereid om te proberen.
Samen onderzoeken wat werkt
Die keuze vroeg iets van beide kanten. Joanna‑Sue stapte over van een vast contract naar een nulurencontract. Niet ideaal, maar wel passend bij het feit dat niemand vooraf wist hoe dit zou uitpakken. Er werden praktische afspraken gemaakt over bereikbaarheid, techniek en verwachtingen. Niet om alles dicht te timmeren, maar om het werk goed te laten doorlopen.
Ze geeft aan dat die aanpak voor haar logisch voelde. Het maakte ruimte om eerlijk te zijn over onzekerheden, zonder dat iemand zich hoefde vast te leggen op een uitkomst. “Het voelde realistisch,” legt ze uit. “Niemand deed alsof dit honderd procent zeker was. Dat vond ik prettig.” Inhoudelijk veranderde haar werk minder dan verwacht. Ze voerde dezelfde gesprekken, met dezelfde mensen. Wat wel veranderde, was de context. Patiënten zaten thuis, in hun eigen omgeving, geen klinische ruimte.
De praktische aanpassingen blijken beperkt. Een VPN‑verbinding. Werken op haar eigen laptop. Gesprekken met patiënten over de vorm van contact. Wie openstaat voor online gesprekken, blijft bij haar. Wie liever face‑to‑face werkt, wordt overgedragen.
Meer verandert er niet.
Verrassend genoeg meer verbinding
Vooraf had Joanna‑Sue gedacht dat volledig online werken misschien afstand zou creëren. Minder gevoel. Minder contact. Maar dat bleek anders uit te pakken, en dat verraste haar. “Ik had echt verwacht dat het minder verbindend zou zijn, maar ik ervaarde juist meer verbinding,” vertelt ze. Ze merkte dat mensen sneller openden. Doordat ze al in hun eigen, vertrouwde omgeving waren, hoefden ze minder te landen aan het begin van een gesprek. De gesprekken gingen directer de diepte in. Dat kwam ook door de veranderingen bij haarzelf.
Werken vanuit Tanzania betekende werken buiten. Altijd. Met groen om haar heen, ruimte, licht en stilte. Haar dag volgde een ander ritme. Volgens Joanna‑Sue had dat een grote invloed op hoe zij zich voelde. Ze ervaarde meer rust in haar lichaam, minder gejaagdheid. Dat werkte door in haar werk, zonder dat ze daar bewust moeite voor hoefde te doen. “Omdat ik zelf rust ervaar, kan ik ook makkelijker aanwezig zijn bij anderen.”
Dat betekende niet dat alles moeiteloos was. Ze miste collega’s. De gesprekken tussendoor, even samen koffie drinken. De samenwerking bleef, maar de vorm veranderde. Minder vaak, anders georganiseerd. En dat hoorde bij deze periode.
Een periode met een einde
Na drie maanden werd duidelijk hoe het uitpakte. Het online werken werkte. De gesprekken liepen door, patiënten bleven komen en de samenwerking bleef overeind, zij het in een andere vorm. Iedereen was tevreden. Inmiddels is Joanna‑Sue steeds meer gesetteld in Tanzania.Door overcapaciteit bij Fonkelzorg nemen de uren van Joanna-Sue langzaam af. Haar aandacht verschuift daarmee naar wat al langer in haar leeft. Het opzetten van TouchedbyNature, een lodge- en retraiteplek waar mensen kunnen vertragen, verbinden en opnieuw richting vinden.
Als ze terugkijkt, is er weinig dat ze anders zou doen. Niet omdat alles perfect was, maar omdat er ruimte was om onderweg te leren. “Het mooiste vind ik dat het niet vaststond,” zegt ze. “We wisten het niet. En dat mocht.” En misschien is dat precies wat dit verhaal laat zien. Niet een uitgewerkt voorbeeld, maar een manier van omgaan met nieuwe situaties. Door te luisteren, een voorstel te doen dat nog niet bestond, en samen te ontdekken wat werkt.
Waarom koos Fonkelzorg ervoor om mee te denken met Joanna‑Sue?
Mede-oprichter van Fonkelzorg, Sylvana Hazenveld, licht toe: “Dit was een absolute win‑win situatie. Het bleek al goed mogelijk om de zorg digitaal te leveren toen Joanna‑Sue nog in Nederland werkte; het tijdsverschil was minimaal en we wilden niet zomaar afscheid nemen van een goede werknemer. Zij is volledig ingewerkt, kent onze organisatie en levert goede zorg — dat laat je niet zomaar los. Voor haar gaf dit financiële zekerheid, terwijl ze haar eigen onderneming opzette. Tegelijk zijn we realistisch: als je elkaar langere tijd niet ziet en de organisatie zich blijft ontwikkelen, kan er op een gegeven moment afstand ontstaan. Geen idee of en wanneer dat moment komt. Daarom investeren wij in blijvend contact, en vraagt dit ook iets van de medewerker zelf. Joanna‑Sue heeft daar bewust tijd en moeite in gestoken. Door regelmatig one‑to‑ones te hebben en aan te haken bij de overleggen met de andere POH‑GGZ’s, bleef ze goed verbonden met de organisatie. Voor ons werkte het — en ik zou het zo weer doen.”
